Yarının Büyüğünden

Bizler büyük olup, sizler küçük olsaydınız, sizleri her imkanı olan okullarda yalnız bırakmazdık.Yardımcı olurduk.Hiç dikkat ettiniz mi yanından geçerken, yarının hangi önemli insanları eğitim görüyor diye? Ben büyük olsaydım, çocuğumla kahvaltı yaparken, kaç çocuğun aç olduğunu düşünürdüm.
Hasta olmanızı dilemem ama, ya sizi tedavi edecek doktor, her kolaylığı bulup geliştiren mühendisler, karmaşıklığı gideren yöneticiler, ekmeğinizi yapan fırıncı yetişiyorsa… Severek beslediğimiz canlıların eğitilmişini almayı düşünüyoruz, haklı olarak.İnsanın eğitilmişi de çok önemli değil mi? Binanın temelinin önemini ben anladığıma göre bilmeyen yoktur.İnsanın temel haklarından olan eğitim aynı zamanda temelidir.İnsanın temeli eksik, yanlış olursa; ülke de, insanlıkta yıkılmaya yüz tutar. Sevginin yerini seviyesizlik alır.Sevgiden kaynaklanmayan saygı kalıcı olmaz.
Saygının kaynağı kuruyunca saygı biter.Sevgisiz kalmamanızı dilerim.
Arada bir yanan sobamızın başında ısınırken babama sordum:’Şu an üşüYenleri düşünüp yine ısınamıyorum.Suçluymuşum gibi geliyor.’ Sustu, sustu, sustu. ‘Haklısın anladım fakat kardeşin küçük’ dedi.
Birden yeni bir şey keşfetmiş gibi;
‘Büyüyünce herkese odun alacağım’ dedim. ‘Benim de buna benzer hayallerim vardı.Öyle bir hale geldim ki kendime bile alamıyorum! ’ dedi, babam.
Bu kez susmadı.’Önemli olan herkesi kendine alır imkanları sunabilmek.
Umudunu, düşlerini yitirme; ben sana inanıyorum.Benim düşlerimden biri sensin ve gerçeksin işte! ’ dedi.
Çok sevindim.Babama belli etmeye utandım.Hep inandığı, gerçek olmasını candan istediği bir şey var.’Çocukların en sevdiği zamanın babalarının işten eve tatlı bir yorgunlukla dönüşüdür.’O en çok bu anları severmiş.Hayatının pekçok günü böyle geçmiş.’Çocuk değildim,’ diyor ama bence de çocukmuş ki seviniyormuş.Galiba, sevinmek çocuklaşmak mı? Tüm çocukların babalarına iş bulunmasını dilerim.Büyüyünce babamın bu vasiyetine uyma sözü veriyorum.Umarım benim sözümü tutmama gerek kalmaz.

Çocuksu günler dileğiyle…

  Yazılara Dön